ភាគបញ្ចប់
&នៅវិមាន ខារ៍
ក្រឡេកនៅក្នុងទីងងឹតមួយនៅក្នុងវិមាន រ៉ូលីកំពុងតែឈរនិយាយជាមួយបុរសម្នាក់ដែលពាក់អាវ ក្រៅព័ណ៌ខ្មៅទម្លាក់មួយចុះក្រោមបាំងមុខមើលមិនឃើញ ។
" នេះគឺជាព័ត៌មានដែលអ្នកនាងចង់បាន " បុរសមិនស្គាល់មុខនេាះក៏ហុចឯកសារអ្វីម៉្យាងអោយរូ៉លី បន្ទាប់ពីអានចប់ រ៉ូលីញញឹមពោពេញដោយគំនិតអាក្រក់។
" ហឹស...ពិតជាពូកែលាក់ពុទ្ធមែន ថេយ៉ុង បើសិនជារាជបុត្របានដឹងរឿងនេះឯងនឹងទៅជាយ៉ាងណា "
ការពិតទៅឯកសារនេាះគឺជារឿងទាក់ទងនឹងថេយ៉ុង រ៉ូលីបានអោយគេសុីប ហើយរ៉ូលីក៏បានរកឃើញរឿងមួយដ៏សំខាន់ដែរ។
" ហាសហា....ថេយ៉ុងចាំមើលឯងនៅតែជាសំណ្វបចិត្តទ្រង់រឺអត់ "
&នៅថ្ងៃបន្ទាប់
&នៅក្នុងដំណាក់រាជបុត្រ
" ជុងហាស....."
" បាទ......" ជុងគុកឆ្លើយដោយភាពផ្អែមល្ហែមដាក់សំណ្វបចិត្តវិញ
" អូនសុំទៅលេងនៅក្នុងឧទ្យាន ណា👉👈 "រាងតូចធ្វើមុខគួរអោយស្រឡាញ់
" បាទ តែកុំយូរពេកណា បងមានការទៅក្រៅមួយភ្លេត "
" បាទ ជុប ហិហិ " ថេយ៉ុងក៏លោមុខទៅថើបថ្ពាល់រាងក្រាស់មួយខ្សឺត នៅសើចក្អឹកៗយ៉ាងគួរអោយស្រឡាញ់ពីក្រោយ
" បងទៅហើយ " ជុងគុកញីសក់ថេយ៉ុងដោយភាពខ្នក់ខ្នាញ់
" បាទ" ថេយ៉ុងញញឹមខ្ចឹប ជុងគុកក៏មិននិយាយអ្វីច្រើនទៀតក៏ចេញទៅក្រៅ។
ថេយ៉ុងគ្រាន់តែជុងគុកចេញទៅបាត់ភ្លាមក៏ប្រញាប់ចូលទៅបន្ទប់ទឹកបិទទ្វារយ៉ាងលឿន ។
" អួក ៗ ខក់ៗ~~~" សម្លេងនៃការក្អួតចង្អោរ ដៃស្រឡូនខ្ទប់មាត់ដកចេញមកវិញឃើញថាសុទ្ធតែឈាម ហូរប្រឡាក់ដៃនិងឥដ្ឋជាច្រើន ឆ្លុះកញ្ចក់ក៏ឃើញច្រមុះហូរស្រក់ឈាមមិនតិច ដំណក់ទឹកភ្នែកហូរប្រណាំងនិងឈាម ។
" តើខ្ញុំពិតជាដល់ពេលនឹងទៅមែនទេ? ជុងគុកអូនសុំទោស ហ្ហឹក~ៗ អូនសុខចិត្តស្លាប់ខ្លួនឯងក៏មិនអាចសម្លាប់បងបានដែរ ហ្ហឹក~~ហឹក"😰
ជាតិពុលរើឡើងរាងតូចស្ទើរតែបញ្ចេញអាការះនៅមុខរាងក្រាស់ទៅហើយ ប៉ុន្តែដោយចិត្តស្រឡាញ់
ម្តេចនឹងអាចអោយមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ដឹងនេាះ ។
" អូន ហ្ហឹកៗ ជុងហាសអោយថេយ៍ធ្វើយ៉ាងមិច ហ្ហឹកៗវាជិតពេលដែលអូនស្លាប់ហើយ ហ្ហឹកៗ អូនមិនចង់ទៅចោលបងទេហ្ហឹកៗ~~~ តើអោយអូនធ្វើយ៉ាងមិចជុង? "
ថេយ៉ុងរៀបរាប់ទាំងទឹកភ្នែក តើអោយខ្លួនធ្វើយ៉ាងមិច? បើខ្លួនចាកចេញទៅមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្លួនប្រាកដជាយំ ប្រាកដជាខូតចិត្តជាមិនខានហ្ហឹកៗ~~~
" តើអោយអូនធ្វើយ៉ាងមិចជុង ហ្ហឹកៗ~~ហ្ហឹក "
ភាពឈឺចាប់នៅក្នុងចិត្តស្ទើរតែអោយនាយតូចស្លាប់ភ្លាមៗ ទៅហើយ ។ ថេយ៉ុងក៏សំងំយំមួយសន្ទុះ ជូតទឹកភ្នែកហើយក៏ចេញទៅឧទ្យានដើម្បីសម្រួលអារម្មណ៍។
2ម៉ោងក្រោយមក ក្រឡេកមកមើលជុងគុកវិញបន្ទាប់ពីដេាះស្រាយកិច្ចការរួចរាល់អស់ហើយ ញញឹមបម្រុងនឹងទៅរកមនុស្សជាទីស្រឡាញ់វិញ និយាយថាបែកតែ2ម៉ោងសេាះនឹកអើយសែកនឹក។
" ព្រះរាជបុត្រទ្រង់ឈប់សិន " សម្លេងហៅទ្រង់ពីខាងក្រោយ ជុងគុកក៏ឈប់ងាកក្រោយ
" អ្នកនាងរ៉ូលី មានការអី? "
" ខ្ញុំម្ចាស់មានរឿងសំខាន់ចង់ប្រាប់ទ្រង់ ឃើញថាទ្រង់ត្រូវបានគេបោកប្រាស់ហើយ " រ៉ូលីនិយាយធ្វើដូចជាបារម្ភ
" បោកប្រាស់? អ្នកនាងនិយាយអំពីអ្វី "
" នេះទ្រង់មើលវាទៅ " រ៉ូលីក៏ហុចក្រដាសអោយរាងក្រាសអាន នាយមើលមុខរ៉ូលីបន្តិចមុននឹងយកមកអាន
នាយអានមួយៗចង់អួលទឹកភ្នែកចេញមកក្រៅក្នុងក្រដាស់នេាះបានបញ្ជាក់ពីប្រវត្តថេយ៉ុង ចំណែកនៅចុងបញ្ចប់ថេយ៉ុងត្រូវបានគេបញ្ចូលចូលមកបញ្ជារអោយសម្លាប់ខ្លួន ចឹងមានន័យថាអ្វីគ្រប់យ៉ាងវាគឺជាគំរោងការ? ក្តីស្រឡាញ់ នៅជាមួយគ្នាកន្លងមកវាគ្រាន់តែជាការបោកប្រាស់ ? ទ្រូងតឹងថប់អួលណែតដោយភាពឈឺចាប់ ដែលកន្លងមកវាគ្រាន់តែជាការបោកប្រាស់
" ព្រះរាជបុត្រវាគឺជារឿងពិតណា ទ្រង់ទទួលស្គាល់ទៅទ្រង់ត្រូវបានគេបោកប្រាស់ហើយ យកវាទៅសម្លាប់ទៅ " រ៉ូលីញញឹមនៅចុងមាត់មើលទឹកមុខរាងក្រាសពេលនេះ ដូចគំរោងការបានសម្រេចហើយ។
" អរគុណ អ្នកនាងហើយ " ថាហើយរាងក្រាសក៏ដើរចាកចេញដូចមនុស្សឥតព្រលឹង រ៉ូលីញញឹមមើលពីខាងក្រោយ។
មកដល់ដំណាក់ខ្លួនភ្លាម ដំណក់ទឹកភ្នែកដែលប្រឹងឃាត់វាក៏ស្រក់មក គេថាកូនប្រុសពេលយំគឺអាក្រក់ណាស់ ហើយវាក៏ត្រូវតែឈឺចាប់ខ្លាំង មែនហើយដល់ដំណាក់កាលនេះទៅហើយនាយខ្លួនឯងពិតជាឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់ មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ ដែលអោបក្រសោបជាប់ទ្រូង ស្នេហាដែលខ្លួនគិតថាជាស្នេហាដ៏ស្រស់បំព្រង មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ដែលគិតថានឹងរស់នៅជាមួយគ្នារហូតដល់ចាស់ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងវាប្រែក្លាយទៅជាបន្លាចាក់ទ្រូងឈឺស្ទើរតែស្លាប់ទៅហើយ ការចងចាំកន្លងមកវាក្លាយជាអតីតកាលដ៏ឈឺចាប់បំផុតរបស់នាយ។
" ហេតុអីក៏អូនក្លាយជាបែបនេះ ហ្ហឹកៗ~~~បងស្មានមិនដល់ទេ ហ្ហឹកៗ~~ហេតុអីក៏អូនបោកប្រាស់បងថេយ៍ ហ្ហឹកៗ~~~ហេតុអីទៅ ~~~ "
ប្រាវ~~~
នាយយំបោកប្រាស់របស់របរនៅពេញដំណាក់ កែវភ្នែកក្រហមដូចជាឈាម ស្រែកដង្ខៅរកចម្លើយទាំងដែរដឹងហើយថាវាជារឿងពិត ។
" ហ្ហឹក~~ហេតុអីទៅអូនឆ្លើយប្រាប់បងបានដែរទេ? "
ក្រាក~~~~
សម្លេងបើកទ្វារដែលថេយ៉ុងទើបនឹងចេញពីឧស្យាន នៅពេលដែលដើរចូលភ្ញាក់ផ្អើលពេលឃើញរបស់រប៉ាត់រប៉ាយនៅពេញដំណាក់ នឹងរាងក្រាសកំពុងអង្គុយលើគ្រែកែវភ្នែកក្រហមរងាលសម្លឹងមើលមកខ្លួន
" ជុង អឺ...មានរឿងអី? " ថេយ៉ុងនិយាយរៀងញ័រមាត់
" ជុង.....មានរឿង.អី ? "
" អស្ចារ្យណាស់ អូនពូកែសម្តែងណាស់ថេយ៉ុង ដល់ថ្នាក់យើងធ្លាក់អន្ទាក់ឯងបាត់ហើយ? "
យើង?ឯង? ពេលនេះថេយ៉ុងរឹតតែភ័យជាងមុនទៅទៀតហេតុអីក៏មនុស្សនៅចំពេាះមុខផ្លាស់ប្តូរលឿនម្លេះ។
" គីម ថេយ៉ុង អូនមិនបាច់ចាំសម្តែងទៀតទេ ក្រែងអូនមកទីនេះដើម្បីសម្លាប់បង ហេស~~~? " ហាសហា ដល់ត្រឹមនេះជុងគុកចង់តែសើចទេ ហេតុអីក៏ខ្លួនមិនដែលដឹងមនុស្សនៅចំពេាះមុខពូកែសម្តែងយ៉ាងនេះ
" ជុង .. ជុង វា........" ដំណក់ទឹកភ្នែកក៏ធ្លាក់ចុះមក នេះគេដឹងរឿងហើយមែនទេ? ហើយតើអោយខ្លួនឆ្លើយតបទៅយ៉ាងណា?
" យ៉ាងមិចឆ្លើយមិនចេញហើយហេស ... "
" ជុង ហ្ហឹកៗហ្ហឹ ស្តាប់អូនបកស្រាយសិនទៅ ហ្ហឹកៗ ~~~" ថេយ៉ុងយំលុនតួអោបរាងក្រាសពេញៗដៃ
" បានបងទុពេលអោយអូន បកស្រាយមក "
ឮបែបនេះថេយ៉ុងញញឹមឡើង
" ហ្ហឹកៗ~~~អូនមិនចង់ទេ ហ្ហឹកៗ តែតែពួកគេបង្ខំអូទេ ជុងហ្ហឹក~~~"
" ហឺយ...បានឈប់ទៅ " ថាហើយរាងក្រាសក៏រុញរាងតូចចេញពីខ្លួន
" ជុង...." ដំណក់ទឹកភ្នែកស្រក់តក់ៗឈឺចាប់នឹងពាក្យសំដីមនុស្សជាទីស្រឡាញ់និយាយដាក់ខ្លួន
" ហឹស...បកស្រាយលេសបែបនេះ គិតថាយើងល្ងង់មែនទេ? ឆាប់ចេញទៅយើងមិនចង់ឃើញមុខឯងទៀតឡើយ " រាងក្រាសនិយាយទាំងភ្នែកក្រហម មុខមាំ សំដីរាបស្មើរ បង្ហាញពីភាពច្បាស់លាស់
" ជុងហ្ហឹកៗ កុំដេញអូនអី ហ្ហឹកៗ ~~~" ថេយ៉ុងក៏ទម្លាក់ខ្លួនអោបជើងរាងក្រាស់គ្រវីក្បាលយំតតាត់។
" ទាហ៑ាន " រាងក្រាស់ក៏ស្រែកមួយទំហឹង បន្តិចក្រោយមកទាហ៑ាន
" ចាប់វាបេាះចេញទៅក្រៅរាជវាំង "
ទាហ៑ានអោនក្បាលគោរពបញ្ជារ ចូលទៅចាប់ថេយ៉ុងចេញពីរាងក្រាស
" ជុងហ្ហឹកៗ~~~កុំដេញអូនអី ហ្ហឹកៗ ថេយ៍ស្រឡាញ់ជុង ហ្ហឹកៗ អាយ~~~ពួកឯងលែងយើងទៅ ហ្ហឹកៗ " ថេយ៉ុងខំប្រឹងរើបម្រាស់ចេញពីការចាប់របស់ទាហ៑ានតែវាគ្មានបានផលឡើយ។
" យើងមិនសម្លាប់ឯងចាត់ទុកជាសំណាងហើយ ពួកឯងឆាប់ចាប់វាចេញពីមុខយើងអោយលឿនទៅ "
" ជុងហ្ហឹកៗ~~~ពួកឯងលែងយើងទៅយើងចង់ទៅរកប្តីយើងវិញ ហ្ហឹកៗជុង កុំបេាះបង់ចោលអូនអី ហ្ហឹកៗ ជុងហ្ហឹកៗ~~~~អាយ~~~"
រាងតូចក៏ត្រូវទាហ៑ានអូសនាំចេញពីដំណាក់ ក្រោមក្រសែរភ្នែកដាច់មេត្តារបស់រាងក្រាស់ ។
ព្រួស~~~
មកដល់ខាងក្រៅទាហ៑ានក៏បេាះរាងតូចចេញពីក្លោងទ្វាររាជវាំង ចូលក្នុងរួចក៏បិទទ្វារទុកអោយរាងតូចអង្គុយនៅដីតែម្នាក់ឯង។
" បើកទ្វារ ហ្ហឹកៗ~~~យើងចង់ទៅរកប្តីយើងហ្ហឹកៗ~~~ បើមិនបើកទេយើងនឹងអោយលោកប្តីកាត់ក្បាលពួកឯងហើយ ហ្ហឹកៗប្តីយើងជារាជបុត្រណា ហ្ហឹកៗ~~~" ទេាះបីជាថេយ៉ុងខំគេាះទ្វារស្រែកផងយំផងយ៉ាងណា ក៏គ្មានអ្នកណាមកបើកអោយឡើង រហូតដល់១ម៉ោងក្រោយមក ថេយ៉ុងសុខចិត្តដើរចេញពីទីនេាះទាំងញញឹម បង្កប់ដោយភាពឈឺចាប់។
ថេយ៉ុងបានដើរចូលទៅក្នុងព្រៃទាំងត្រដាបត្រដួស ដៃនឹងជើងស្ពឹកអស់ហើយ ព្រមទាំងឈឺទាំងកាយទាំងចិត្ត ដើរបណ្តើរយំបណ្តើរទឹកភ្នែកស្រក់ស្ទើរក្លាយជាឈាម របួសនៃការឈឺចាប់បានរីករាលដាលដល់ជាតិពុលធ្វើអោយវាមានឥទ្ធិពលកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ រហូតជ្រាបដល់បេះដូង ។
" ហ្ហឹកៗជុង ហ្ហឹកៗ~~~~អួក អូនចង់ជួបបងវិញ ហ្ហឹកៗ កុំស្អប់អូនអីណា ហ្ហឹកៗហ្ហឹក~~~" ថេយ៉ុងយំបណ្តើរក្អួតឈាមបណ្តើរ តែរាងតូចគេមិនបានខ្វល់អំពីរឿងនេះទេ គេចង់បានតែជុងគុកបុរសជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្លួនតែប៉ុណ្ណេាះ។
ព្រួស~~~ ដើរមិនបានប៉ុន្មានទៀតផងរាងតូចក៏ទាក់ជើងនឹងដុំថ្ម ដួលទៅលើដី។
" ហ្ហឹកៗ~~~ថេយ៍មិនចង់នៅទីនេះម្នាក់ឯងទេ ហ្ហឹកៗ ថេយ៍ខ្លាចហ្ហឹក~ៗ ជុងមកយកថេយ៍ចេញពីទីនេះផង ហ្ហឹកៗ~~~" ថេយ៉ុងខំនិយាយរៀបរាប់ទាំងដែរដឹងថារាងក្រាស់គ្មានថ្ងៃនឹងមករកខ្លួនឡើយ
" ហ្ហឹកៗ~~ជុង លោកប្តីហាស...ប្រពន្ធប្រហែលជាមិនអាចទៅរកលោកប្តីបានទៀតឡើយ ពេលនេះអូនឈឺ កាយអូនស្ពឹកទាំងព្រម ត្របកភ្នែកអូនចាប់ផ្តើមបិទបន្តិចម្តងៗហើយ អួក~~~(សម្លេងនៃការក្អួតឈាម) បងមើលចុះអូនក្អួតឈាមច្រើនណាស់តែអូនមិនបានភ័យខ្លាចនឹងវាទេ លោកប្តីហាស ... ពេលលោកប្តីឈប់ខឹងប្រពន្ធហើយ មករកប្រពន្ធផងណាអូននឹងរង់ចាំលោកប្តីនៅទីនេះជារាងរហូត "
និយាយហើយត្របកភ្នែកចាប់ផ្តើមបិទបន្តិចម្តងៗនាយតូចសម្លឹងមើលទិដ្ឋភាពដែលមានពោពេញដោយដើមឈើក្រែងលោកប្តីរបស់ខ្លួននឹងមករកខ្លួនវិញ តែកម្លាំងក៏ចេះតែខ្សោយទៅៗ រហូតដល់គ្រាចុងក្រោយចង្វាក់បេះដូងក៏ឈប់លោត ត្របកភ្នែកបានបិទទាំងមិនដាច់អាល័យចំពេាះមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ សល់ត្រឹមដំណក់ទឹកភ្នែកមួយដំណក់ហូរកាត់ផែនថ្ពាល់ជាលើកចុងក្រោយ ។
នៅខាងក្រោយដើមឈើម្ខាងទៀតមាននារីវ័យក្មេងម្នាក់ពាក់អាវខាងក្រៅវែងព័ណ៌ខ្មៅមួកគ្របមុខជិតដើរមករកសាកសពថេយ៉ុងដែលកំពុងដេកស្តតូកស្តឹងនៅក្រោមដើមឈើដ៏ធំមួយ ។
ដើរមកដល់មុខថេយ៉ុងនារីម្នាក់នេាះក៏យកមួកដែលបាំងមុខចេញបង្ហាញនូវផ្ទៃមុខដែលដូចគ្នាទៅនឹងថេយ៉ុងគ្រាន់តែនារីម្នាក់នេាះមានសក់វែងជាមនុស្សស្រី ។
" វាគួរតែត្រឡប់មករកម្ចាស់ដើមវិញ បន្ទោសយើងមិនបានទេ ឯងគ្រាន់តែជាមនុស្សក្លែងក្លាយតែប៉ុណ្ណេាះថេយ៉ុង គេងលក់អោយស្កប់ស្កល់ចុះយើងនឹងមើលថែរប្តីរបស់ឯងអោយបានល្អ "
នារីម្នាក់នេាអនិយាយទាំងញញឹមសម្លឹងមើលរាងកាយឥតវិញ្ញាណបន្តិច មុននឹងដើរចាកចេញទៅ បន្សល់ទុកនូវរាងកាយឥតវិញ្ញាណនៅក្រោមដើមឈើម្នាក់ឯង។
&រាជវាំង
ជុងគុកដែលនៅក្នុងដំណាក់ឯនេះវិញ កំពុងតែផឹកស្រា ស្រែកយំនៅក្នុងដំណាក់តែម្នាក់ឯង យ៉ាងគួរអោយអាណិតអាធម ។
" ហ្ហឹកៗ~~បងស្អប់អូន មនុស្សអាក្រក់ គីម ថេយ៉ុង"
ជុងគុកញញឹមទាំងទឹកភ្នែកពោលពាក្យស្អប់ដោយក្តីឈឺចាប់។
________________ចប់___________________
សូមអរគុណអ្នកទាំងអស់គ្នាដែលគាំទ្រអានរហូតដល់ទីបញ្ចប់😊។
ពីនាងខ្ញុំ : យូមីសុីកូហ្វារី គីម☺
You are reading the story above: TeenFic.Net