@អាផាកមីន៍
ក្រឹក!!
ក្រាក!!
ទ្វារទង្គិចនាំឱ្យឮសូរសំឡេងដាស់ញាតិអ្នកកំលោះសោកសៅឱ្យរហ័សបែរខ្លួនមកសម្លឹងមើលម្ចាស់អាផាកមីន៍មួយទាំងមូលតាមដោយអារម្មណ៍ឆ្លេឆ្លា។ កាលបើឃើញ ថេយ៉ុង យួរថង់ក្រដាសដាក់អាហារដើរចូលមក ធ្វើឱ្យគេឃ្លានសឹងតែរមួលដាច់ក្រពះស្លាប់។ ជុងហ្គុក ញញិម តាមក្រោកមកជួយយួរអីវ៉ាន់រណែងរណោងមកកាន់ជាប់និងដៃដោយមិនភ្លេចសម្លឹងមើលមុខ ថេយ៉ុង បន្តិចផងដែរ។
“ឃ្លានទេ? យកទៅញាំទៅ!”
“អរគុណណាស់!” ជុងហ្គុក យួរថង់អាហារដើរមករកតុអង្គុយញាំយ៉ាងមានរបៀប។
“រសៀលនេះ ឆ្លៀតរកពេលទៅហាត់ប្រាណខ្លះទៅ រាងកាយរបស់ឯងចុះខ្សោយណាស់ ធាត់ស្គម វាអាស្រ័យទៅលើផ្នែកសុខភាពដែរ បើមិនអ៊ីចឹងទេឡើងគីឡូពិបាកណាស់!” ថេយ៉ុង ទើបនិងចាប់អារម្មណ៍ពីរូបរាងខ្លួនឯងដែរ ដែលមានសភាពខុសប្លែកពីមុន មួយរយៈនេះគេញាំអាហារឡើងគីឡូលើសចំណុះច្រើនណាស់ មានអារម្មណ៍ថាដងខ្លួនប្រែប្រួលមិនសូវស្អាត មិនសូវ Slim ដូចកាលពីមុនសោះ។
“បាទ!”
“ចេះឆ្លើយអីក្រៅពីពាក្យថាបាទទេ?” មាត់ដែលទំពារអាហារស្រាប់តែឈប់ វិនាទីកែវភ្នែកដ៏មុតស្រួចស្រាប់តែបាញ់ទៅសម្លឹងមើលរាងកាយននលគកដែលឈរបង្អួតសម្រស់ចំពោះមុខកញ្ចក់ទាំងអារម្មណ៍តក់ស្លុត។
“ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវឆ្លើយថាយ៉ាងម៉េច!” ជុងហ្គុក ងាកមកឱនមុខចុះប្រឹងញាំអាហារ សូម្បីតែគ្រាប់ញើស ក៏ហូរចុះមកប៉ប្រិច ទន្ទឹមនឹងចង្វាក់បេះដូងដែលលោតបោកញាប់ក្នុងក្រអៅចិត្តផងដែរ។
“សុំមើលមុខបន្តិច!” ប្រអប់ដៃត្រជាក់ល្អូកចូលមកចាប់ក្រសោបចង្ការាងក្រាស់ផ្ញើយឡើង កែវភ្នែកទាំងសងបានប្រទះទៅឃើញចង្កេះតូចអង្ក្រងនិងចុងដើមទ្រូងតូចច្រម៉ក់ៗបូករួមទាំងគល់ភ្លៅស្រឡូនស្រឡៅ កាលបើទាក់ទើរខ្សែភ្នែកដូច្នេះទៅហើយធ្វើឱ្យនាយកំលោះរអៀសខ្លួនអង្គុយលែងជាប់កៅអីទៀតហើយ។
“គួរតែសាកប្រើផលិតផលខ្លះ ដើម្បីព្យាបាលមុខស្នាមនិងមុនដែរ ប៉ុន្តែគួរតែប្រើម៉ាកអីទើបល្អ?” ថេយ៉ុង គិតបន្តិច ឈរទ្រឹងមិនបានប៉ុន្មានក៏មានអារម្មណ៍ស្រេវស្រាញព្រឺរងារពេញទាំងខ្លួន ចាប់ខាំមាត់ ខ្ញាំស្មារីកក្រអាញ ខណៈបបូរមាត់រប៉ិលរប៉ូចស្រាប់តែលិឍបឺតជញ្ជក់ទៅលើចុងទ្រូងតូចច្រមិចខាំញិចយ៉ាងប្រហើន។
“ឯងចូលចិត្តឬ?” ជុងហ្គុក ងក់ក្បាលឈ្មុលបឺតជញ្ជក់ទ្រូង ថេយ៉ុង ដៃស្រវាឱបចង្កេះតូចអង្ក្រងជាប់ពុំលែង។
បន្ទាប់ពីប្រលែងលេងឆ្អែតឆ្អន់រួច គេក៏ឈប់ហើយសម្លឹងមើលសភាពសស្លេកគាំងឈាមដោយសារតែបបូរមាត់របស់ខ្លួនបឺតឈ្លីខាំគ្មានប្រណីទាល់តែស្លេកអ៊ីចឹងទើបឆ្អែតឆ្អន់។
“សូមទោសមាត់ខ្ញុំប្រហែលធំក្លិនអាហារ!”
“ដូច្នេះវាជាកំហុសរបស់ឯង ឯងត្រូវប៉ះប៉ូវវាដើម្បីសងជំងឺចិត្តដល់យើង?”
“ជាអ្វីទៅ?” ជុងហ្គុក ជ្រួញចិញ្ចឹមសម្លឹងមើលមុខ ថេយ៉ុង ធ្វើមុខងឿងឆ្ងល់។
“មកងូតទឹកសម្អាតខ្លួនឱ្យយើងទៅ!”
ឈូរ!!!
ដំណក់ទឹកហូរច្រាលផ្សើមសក់ក្បាលអ្នកទាំងពីរ ខណៈកំពុងអង្គុយត្រាំក្នុងអាងទឹកត្រជាក់ស្រេង កំដរបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់។ ថេយ៉ុង គេងផ្អៀងកើយដៃមាំ ជុងហ្គុក បិទភ្នែកយ៉ាងមានក្តីសុខ កាលបើប្រអប់ដៃក្តៅគគុកលើកចាប់កាន់ស្បៃត្រដុសដុះញីខ្នងស្រឡូនថើៗបន្ថែម។
“ស្បែកអ្នកប្រុសទន់រលោងស្អាតណាស់ ហេតុអីក៏មិនព្យាយាមមើលថែរក្សាវាឱ្យបានល្អ?”
“ព្យាយាមថែហើយទើបបានប៉ុណ្ណឹង!”
ថេយ៉ុង រើខ្លួនបន្តិចក្រោកមកអង្គុយសម្លឹងមុខគេ កាលដែលគេព្យាយាមលះបង់គ្រប់យ៉ាងឱ្យទៅនាយវាពិតជាគ្មានតម្លៃ ឬមួយក៏វាពិបាកក្នុងទទួលយកទៅ? វាអាចនិងមានឧបសគ្គឬមួយយ៉ាងណា? ហេតុអីគេស្រាប់តែក្រើនរំឭកពីរឿងគុណតម្លៃទាំងនេះទៅវិញ?
“ឯងនិយាយដូច្នេះបានន័យថាយ៉ាងម៉េច?”
“អ្នកប្រុសជាកូនអ្នកមានមុខមាត់ កេរ្តិ៍ឈ្មោះក៏ល្បាញល្បី ជាកូនអ្នកមានពូជពង្សវង្សត្រកូល ខ្ពង់ខ្ពស់ ថ្លៃថ្នូរ ហើយមានជីវភាពធូរធារខ្លាំងណាស់ បើក្រឡេកមកមើលពីសភាពរបស់ខ្ញុំពេលនេះ ជីវិតរបស់ខ្ញុំ មានសល់តែសំបកខ្លួន ស្មោកគ្រោក គគ្រិច ក្លិនផ្សារ ឆ្អេះហួង គ្មានសូម្បីតែរសនិយមលេងខ្លួនដូចកូនគេ អ្នករស់នៅក្នុងទីក្រុង ក៏មិនសមនិងអ្នកប្រុស ដែលសុខចិត្តបន្ទាបខ្លួនមកឱ្យខ្ញុំ ស្ទាបអង្អែលប៉ះពាល់ខ្លួនប្រាណ ស្និទ្ធស្នាលយ៉ាងនេះទេ!”
“យើងចុះទន់យ៉ាងនេះ ឯងមិនហ៊ានទទួលទេអ្ហេស?” ថេយ៉ុង ជាអ្នកផ្តល់ឱកាសឱ្យគេមុន ដូច្នេះរឿងស័ក្តិសមឬមិនសមគេជាអ្នកគិតគូរខ្លួនឯង ខុសត្រូវគេជាអ្នករ៉ាប់រង់រែកពន់តែម្នាក់ឯង គ្មានបញ្ហានាំទុក្ខដល់អ្នកណា ប្រសិនបើថ្ងៃណាមួយគេឆ្អែតឆ្អន់ហើយចង់បញ្ឈប់វា ក៏ជាគេដដែល ដែលជាអ្នកត្រូវសម្រេចចិត្តនោះ។
“វាច្រើនពេក..”
“ច្រើនប៉ុណ្ណា?”
“ខ្ញុំពិបាកនិងថា!”
“ថាមកចុះ!” ជុងហ្គុក ញញិមស្ងួតរួចគ្រវីក្បាលបន្តិច។
“ខ្ញុំមិនហ៊ាននិយាយទេ ខ្ញុំខ្លាចពេលនិយាយហើយ វាបែរជាលែងមានឱកាស!” ថេយ៉ុង លែងតស៊ូបង្ខំចិត្តគេទៀត ឆ្លៀតទៅងូតទឹករៀបចំខ្លួន ដើម្បីចាកចេញទៅខាងក្រៅសម្រាប់ពេលរសៀល។
@Gym
មនុស្សម្នាជាច្រើនតែងព្យាយាមមកហាត់ប្រាណ ថែទាំសុខភាពមានចំនួនច្រើនគួរសម បើធៀបទៅនឹងពេលព្រឹកនិងពេលល្ងាច ចំណែកឯពេលរសៀលនេះក៏មិនអន់អ្វីប៉ុន្មានដែរ។
ថេយ៉ុង នាំ ជុងហ្គុក មកទីនេះក៏ព្រោះតែចង់ផ្លាស់ប្តូរគេឱ្យច្រើន មិនចង់ឱ្យគេរស់នៅក្នុងរូបរាងមួយដែលមានសភាពទ្រុឌទ្រោមរាល់ថ្ងៃនេះទេ មកពីគេទន់ខ្សោយបែបនេះទើបអ្នកដទៃចេះតែតាមមកយីយាធ្វើបាបងាយៗស្រួលៗដូច្នេះ។
“ទីនេះ សម្បូរទៅដោយស្រីៗខ្លាំងណាស់ ឯងទ្រាំបានទេ?” ក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន សុទ្ធតែជាមនុស្សស្រីស្លៀកពាក់សិចស៊ី លិចលើ លិចក្រោម ទ្រូងធំ គូទធំ ហើយខ្លះទៀតក៏ស្លៀកជិតៗ មានគ្រប់វ័យ ធ្វើឱ្យគេប្រឹងផើតពោះដកដង្ហើមទាំងអារម្មណ៍ញ័របុកពោះរន្ថើន។
“មិនអីទេ!” ជុងហ្គុក ងក់ក្បាលបែរទៅស្តាប់គ្រូបង្ហាត់ដើម្បីស្តាប់ពីការណែនាំមុនពេលហាត់ប្រាណនិងជ្រើសរើសញាំអាហារសុខភាព ព្រោះការផ្លាស់ប្តូររាងកាយអាចមានផលវិបាកច្រើន បើមិនស្តាប់វាមានការប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងរទៅថ្ងៃក្រោយបាន។
ពួកគេម្នាក់ៗមមាញឹកចំពោះការហាត់ប្រាណផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯង ចំណែកឯពេលវេលាក៏ព្យាយាមដើរទៅមុខឥតឈប់ឈរដដែល។ បន្ទាប់ពីបានហាត់ប្រាណចប់ មេឃក៏កៀកជិតដល់ពេលយប់ល្មមរួចទៅហើយដែរ នៅតាមផ្លូវត្រលប់ទៅរកចំណតឡានឯជាន់ខាងក្រោមនោះ។
ជុងហ្គុក និង ថេយ៉ុង បណ្តើរគ្នាដើរចេញទៅទាំងអារម្មណ៍ល្វើយអស់កម្លាំង មានអារម្មណ៍ថាឈឺចុករោយសាច់ដុំ កំភួនដៃ កំភួនជើង ហើយឃ្លានទៀត។ ឃើញបរិយាកាសស្ងាត់ពេកខ្សែភ្នែកភ្លឺថ្លាក៏ក្រឡេកបែរទៅសម្លឹងមើលចំហៀងផ្ទៃមុខរាងតូចស្តើងពេញដោយស្នាមញញិមស្ងួតបន្តិចរួចវាចា៖
“អ្នកប្រុស!” ជុងហ្គុក ចាប់ក្រសោបប្រអប់ដៃស្រឡូនរួចសើចស្ញេញបន្តិច។
“យ៉ាងម៉េច?” ថេយ៉ុង ងាកមកទាំងញើសស្រក់ហូរតាមផែនថ្ពាល់រួចចោលខ្សែភ្នែកទៅសម្លឹងមុខអាកំលោះនោះ។
“ខ្ញុំទើបតែហាត់ប្រាណយកសាច់ដុំពោះរួច ចង់ឱ្យអ្នកប្រុសមើលសិនវាប្លែកទេ?” មិនត្រឹមតែនិយាយទេ គេនៅហ៊ានបង្អួតលាត់អាវបង្ហាញសាច់ក្បាលពោះកំផ្លេសៗទៀត។
“ដាក់អាវចុះវិញទៅ!” ថេយ៉ុង ស្រែកប្រាប់ទាំងញ៉េញធ្មេញសង្កៀត ក្រឡេកមើលជុំវិញនេះសុទ្ធតែមនុស្សស្រីដើរហែហមមកតាមពីក្រោយ អាក្មេងនេះចំជារពឹសគ្មានដឹងអ្វីមែន។
“ប៉ុន្តែហេតុអីទៅ?” គេហាក់ដូចជាអស់សំណើច ហើយសើចកក្អឹកឡើងមកធ្វើឬកឈ្លើយច្រលើសបើស។
You are reading the story above: TeenFic.Net