- შეიძლება, ცოტა ხნით შენთან დავრჩე?
- რა თქმა უნდა, შეიძლება.
ტროტუარზე ვიჯექი და მანქანებს ვაყოლებდი თვალს, თან ხელებით ცრემლებს ვიმშრალებდი. სულ ცოტა ხნის წინ ვქვითინებდი, მაგრამ მერე გამახსენდა, რომ ჩემთვის უძვირფასესი ადამიანი ჩემ დასახმარებლად მოიჩქაროდა. სულ რაღაც ათ წუთში არდამ მანქანით გამომიარა.
- პატარა ქალბატონო, გეთაყვა, მანქანაში ჩაჯექით, - ფანჯარა ჩაწია და მომაძახა მან, - კარგი რა, ნუღარ ზლუქუნებთ!
არდა გიულერი მანქანიდან გადმოვიდა. დიდხანს მიყურა სიხარულით ატირებულს, მერე კი ჩემს მუხლებთან ჩაიჩოქა და სრულიად მოულოდნელად ჩემი სახე თავის უშველებელ ხელებში მოიქცია. თან მიღიმოდა, თან ცრემლებს მიმშრალებდა. ტირილს რომ მოვრჩი, პირდაპირ ხელში ამიტაცა და მანქანის წინა სავარძელზე დამსვა. ვიცოდი, რომ ახლა ვეღარაფერი მომერეოდა. ისიც ვიცოდი, რომ საიმედო ხელში ვიყავი და ჩემი ცხოვრების ახალი ფურცელი იშლებოდა.
შუა მგზავრობისას უხერხული სიჩუმე დავარღვიე:
- არდა, ბოდიში ასე რომ გამომივიდა. შენი შეწუხება აზრადაც არ მომსვლია. უბრალოდ, პრობლემები შემექმნა და მხოლოდ შენ გამახსენდი. თუ გინდა, მოგიყვები რაც მოხდა.
- საჭირო არაა, - მიპასუხა მშვიდი ტონით, - ის ფაქტი, რომ სრულიად უცხო ქვეყანაში ახლად გაცნობილ ადამიანს ვჭირდები, თავს სულაც არ მაგრძნობინებს უსარგებლოდ. პირიქით, შენი დახმარება მიხარია და საჭირო არაა, ამას რაიმე მიზეზის გამო ვაკეთებდე.
- გეცოდები, არა?
- არ, არ მეცოდები, - მომიჭრა მოკლედ, - შეცოდება და დახმარების სურვილი სხვადასხვა რამეა. ადამიანები როცა შესაბარალის პიროვნებას დაინახავენ, ერთს ამოიოხრებენ, ეს საწყალიო, იტყვიან და უსიტყვოდ გაეცლებიან. დახმარების მსურველი კი ყოველ მიზეზგარეშე დაგეხმარება და შუა გზაზე არ დაგტოვებს.
ცოტა ხანში არდას სახლთან ვიყავით. გამიკვირდა, კერძო სახლში რომ ცხოვრობდა. არადა, აქ მხოლოდ დროებით იყო გადმოსული.
- შენი ოთახი სტუმრების ოთახი იქნება. წამოდი, გაჩვენებ, - არდამ სასტუმრო და სამზარეულო ოთახი ჩამატარა და კიბისკენ მიმითითა.
ოთახის კარი შევაღე. სტუმრების ოთახის კვალობაზე, ზედმეტად კომფორტულად იყო მოწყობილი. განიერ ფანჯრებს თეთრი ფარდები ფარავდა, ორადგილიან საწოლს ასეთივე ფერის გადასაფარებელი ჰქონდა მორგებული, ხოლო თეთრი კედლები და პრიალა პარკეტი ერთმანეთთან საოცრად თანხმდებოდა და ოთახში სისუფთავისა და სიხალვათის შეგრძნებას ქმნიდა.
- ეს ოთახი შენია და შეგიძლია, აქ რამდენი ხანიც გინდა გაჩერდე, - მხარზე ხელი მომითათუნა არდამ, - ჩემი ოთახი გვერდითაა.
ამის შემდეგ მან ჩემი საძინებელი დატოვა და სადღაც წავიდა. გუშინდელი და დილანდელი მოვლენებისგან გადაღლილი საწოლზე მივწექი და თვალები დავხუჭე. არდას საქციელს რომ ვუფიქრდებოდი, ერთი შეხედვით, აქ უცნაური არაფერი არ იყო, მაგრამ სულ რაღაც ორი დღის გაცნობილი ადამიანის სახლში წამოყვანა არანორმალურად მეჩვენებოდა. მისნაირ მეგობარს ყველა ინატრებდა, თუმცა რატომღაც, ვეღარ ვუყურებდი ისე, როგორც ერთ უბრალოდ მეგობარს.
სახლში მარტო დავრჩი. რომ დავისვენე, გადავწყვიტე, მისაღებ ოთახში ჩავსულიყავი და ტელევიზორისთვის მეყურებინა. მარტო ყოფნისას დრო არ ვიცოდი, რით გამეყვანა. ხან ტელევიზორს ვუყურე, ხან სოც-ქსელები ვსქროლე, მერე ვიდეოზარით ელენეს დავურეკე.
როცა ელენემ დამინახა და გარემო არ ეცნო, ეჭვით მკითხა:
- მოიცადე, ეგ შენი სახლი არაა. სად ხარ?
კამერა შევატრიალე და სახლს მოვატარე. გოგონამ ისე წამოიკივლა, გეგონება რამე საზარელს მოჰკრა თვალიო.
- ღმერთო დიდებულო! - წამოიძახა დრამატულად, - არდასგან მე ამდენს არ ველოდი! არ ვიცოდი, ასეთი გარყვნილი თუ იყო! დაიცა, გამომწერონ საავადმყოფოდან, მე ვუჩვენებ მაგას.
- ამოისუნთქე, - ვუთხარი სიცილისგან გაგუდული ხმით, - რას უჩვენებ?
- რას და როგორ უნდა ჩემი ნათესავის შეცდენა! ახლა სადაა?
- დამშვიდდი, ნენე, რა იყო? რაზე ლაპარაკობ! რა შეცდენა! უბრალოდ, იძულებული ვიყავი, არდასთან გადმოვსულიყავი საცხოვრებლად.
ჩემმა სიტყვებმა ცეცხლზე ნავთის დასხმასავით იმოქმედა ელენეზე. გაგიჟებულმა წამოიძახა:
- აჰა, თურმე იძულებაც გამოუყენებია! ალბათ, ისეთი რამ გაგიკეთა, რომ მაგასთან დარჩენის გარეშე თავს გარეთ ვეღარც გამოყოფ!
- რას გულისხმობ? - ვკითხე ხმამაღალი სიცილით.
ელენე კამერასთან ახლოს გადმოიხარა და ჩამჩურჩულა: - ფეხმძიმედ ხარ, არა?
მის სახეზე და კითხვაზე იმდენი ვიცინე, რომ მუცელი მართლა ამტკივდა. მერე თვალებზე მომდგარი ცრემლები მოვიწმინდე და სერიოზული ტონით მივმართე:
- აქ იმიტომ ვარ, რომ სახლი წაგვართვეს. ბებია კლარა იტალიაში დასთან წავიდა, მე ვერ წამიყვანა და რადგან სხვა გზა არ მქონდა, დასახმარებლად არდას მივმართე.
- იდიოტი ქალი! ვითომ რა, რატომ ვერ წაგიყვანა?! ან არდასთვის მიმართვა რა აუცილებელი იყო, ხომ შეგეძლო ჩემთვის დაგერეკა? დაგეხმარებოდი... არდა ზეგ თურქეთში მიემგზავრება.
ამ სიტყვების გაგონება და ჩემი სიკვდილი ერთი იყო. პირდაპირ ეთქვა, თუ მტოვებდა და ისე წასულიყო, რატომ მტოვებდა ბედის ანაბარა! არდაში ის კი არ მომწონდა რომ თავშესაფარი მომცა, არამედ ის, რომ გვერდში დამიდგა ყველაზე კრიტიკულ დროს და მენტალური მხარდაჭერა მომცა. ახლა აქ რომც დავრჩენილიყავი მისი წასვლის შემდეგ, მენტალურად ამ სახლის კედლები გამაძლიერებდნენ? რა თქმა უნდა, არა!
ელენემ დიდხანს მელაპარაკა იმაზე, თუ როგორი მატყუარა იყო არდა, როგორ აპირებდა ჩემს დატოვებას, შუა გზაზე ჩამომიცილდებდა და ორ კვირაში აღარც ვემახსოვრებოდი. მისი ნერვები რადგან არ მქონდა, რა დაიწყო ლექციების ახალი სერია, უყოყმანოდ გავუთიშე ტელეფონი.
იმ იმედით, რომ მისი გამგზავრების ამბავი სინამდვილეს არ შეესაბამებოდა, გადავწყვიტე, თავად ბიჭს დავლოდებოდი და მისგან მომესმინა ახსნა-განმარტებები.
გავიდა ერთი, ორი, სამი საათი და არდა მაინც არ ჩანდა. ბოლოს და ბოლოს ღამის 11 საათისკენ კარი შემოაღო. კართან მაშინვე მე დავუხვდი, წელზე დოინჯშემორტყმული და წარბებშეჭმუხნილი. მეგონა, არდას შევაშინებდი, მაგრამ როცა დამინახა, მონოტონურად გადაიხარხარა და თმები ხელით ამიჩეჩა:
- ვიღაც ძალიან საყვარლად გამოიყურება, არა? ვინ გაგაბრაზა, ლანაჩიკ?
მკერდში საჩვენებელი თითი ვატაკე და კბილებში გამოვცერი: - თუ ვინმემ გამაბრაზა, ეს შენ ხარ!
მისი ხელი თავიდან მოვიშორე, მაგრამ იგი არ მანებებდა და მაინც განაგრძობდა თავზე ხელის დადებას.
- შენ რა, მანიაკი ხარ?! - ვუღრიალე ბოლო ხმაზე, - გამიშვი ხელი! ხელი გამიშვი!
მან დიდი სისწრაფით მომაცილა ხელი თავიდან და ცოტა არ იყოს, შეშინებულმა შემომხედა.
- ლანა, მითხარი, რა მოხდა რეალურად? რატომ ხარ ასეთი გაცოფებული?
- რატომ მიდიხარ, იდიოტო? - უცებ ტირილი წამსკდა და უნებურად არდას გულზე მივეხუტე. მან ორივე ხელი მაგრად მომხვია, თან შუბლზე ცხელ ტუჩებს მახებდა. მისი შეხება ჩემზე უფრო ძლიერად მოქმედებდა და როცა ვგრძნობდი მის შეხებას, მინდებოდა, რომ ეს ადამიანი სამუდამოდ დარჩენილიყო ჩემთან. თუმცა, რა წამს მახსენდებოდა, რომ მალე წავიდოდა, არ მოგატყუებთ და, მის სიკვდილზე მეტად არაფერზე არ ვოცნებობდი.
- არსად არ მივდივარ, შენთან ვარ, - მიჩურჩულა მან და ამჯერად შუბლზე ხანგრძლივი კოცნა დამიტოვა.
- იტყუები, იტყუები, - ვბუტბუტებდი ჩემთვის, - შენ მაინც წახვალ.
არდამ ხელში ამიტაცა და დივანზე დამსვა, მერე თვითონაც მომიჯდა გვერდით და მკითხა:
- რატომ გგონია, რომ დაგტოვებ?
- გავიგე, რომ ზეგ თურქეთში მიემგზავრები და აქ მარტო დამტოვებ. მე კი მარტო ყოფნა არ მინდა, - ისევ გიჟივით ვქვითინებდი.
ბიჭს კვლავ გაეცინა.
- რისთვის?
- ფრენა გავაუქმე, - მისი სიტყვების გაგონებისას თვალები გამინათდა, - ასე რომ, არსად აღარ მივდივარ.
- კარგია, - ვთქვი და ცრემლები მოვიწმინდე, - მხოლოდ იმაზე ვნერვიულობდი, რომ მარტო დავრჩებოდი. ახლა აღარაფრის მეშინია.
- ანუ, მანადმე რამის გეშინოდა? - ტუჩის კუთხე აპრიხა არდამ.
- კი, - ჩავფიქრდი, რათა რაიმე გამამართლებელი მიზეზი მომეფიქრებინა, - მოჩვენებების! - წამოვიძახე მოულოდნელად.
- მგონი, ჯობს, დასაძინებლად წახვიდე, - არდამ
კიდევ ერთი ღიმილი მესროლა და მეორე სართულისკენ გაემართა.
ამოვოიხრე და ტელევიზორის ყურება განვაგრძე. როცა დავიღალე, მეც ჩემი ოთახისკენ გავემართე. მთელი ღამე დაძინებას ვცდილობდი, მაგრამ არ გამომდიოდა. ღამის პირველის ნახევარი იქნებოდა, რომ ლეპტოპი გადმოვიღე და ფილმი "ციდან სამ მეტრზე" ჩავრთე.
როგორც ჩანს, ისე ხმამაღლა მქონდა აწეული, რომ არდა გავაღვიძე. მან ჩემი ოთახის კარი შემოაღო და როცა დამინახა, თუ რას ვაკეთებდი, მკითხა:
- შეიძლება, მეც შემოგიერთდე?
- კი, არაა პრობლემა.
საწოლზე ადგილი გავათავისუფლე. ბიჭი გვერდით მომიჯდა და თვალები ეკრანს მიანათა.
- რა ფილმია? - იკითხა მან.
- "ციდან სამ მეტრზე". ძალიან ემოციური ფილმია. ჩემი აზრით, ყველას ცხოვრებაში ერთხელ მაინც უნდა ჰქონდეს ეს ფილმი ნანახი.
- იცი, რომ ვუყურებ, უკვე მომწონს, მაგრამ ვერ ვხვდები, რატომ გიყვართ გოგონებს ასეთი დრამატულობა. ყველაფერზე ცრემლებს ღვრით. ალბათ, რამე მართლა სატირალი რომ იქნება, ცრემლები დაგიშრებათ და სიცილს დაიწყებთ, - ბრძნულად დაასკვნა ბიჭმა.
ცოტა ხანში, როცა ფილმი მორჩა, არდა ცრემლებს ღაპაღუპით აფრქვევდა. მე მის საქციელზე მეცინებოდა და თან ხელსახოცებს ვაწვდიდი. ისე ტიროდა, რომ მიწოდებას ვერც ვასწრებდი.
ოთახიდან რომ გადიოდა, ზლუქუნით მომაძახა:
- ეს რა ფილმი მაყურებინე! ბოდიში, რომ გოგონებს დაგცინოდით!
მეორე დღეს არდა სამზარეულოში დამიხვდა. როგორც ყოველთვის, საუზმეს ამზადებდა, თან რაღაცას მხიარულად ღიღინებდა. რომ შემამჩნია, საუზმის მზადებას თავი დაანება და შემომიძახა:
- უსაქმური პრინცესა ამდგარა! გშია?
- ნუ მაბულინგებ! - მივედი და მსუბუქად ვუჩქმიტე წელის არეში, რაზეც თავი ვერ შეიკავა და ახარხარდა, - ჰო, რა თქმა უნდა, მშია. არდა, რამეს არ მომცემ?
მან თავი გააქნია.
- არა, არ გამოვა. სანამ საუზმე არ მომზადდება, პატარა პრინცესა არაფერს არ შეჭამს.
ვგრძნობდი, თითქოს განგებ მიშლიდა ნერვებს და თუ ცოტა კიდევ გააგრძელებდა, მგონი უკვე მოვკლავდი.
- შენ თავი მართლა მაგარი ტიპი გგონია? დროზე მომეცი რამე, თორემ ყველაფერს გადავჭამ!
- აი, რატომ არ უნდა მოიყვანო ცოლი, - ღიღინით გააგრძელა მან, - შენს შემხედვარეს საერთოდ აღარფრის გაკეთება აღარ მინდება. ასე მგონია, ყველა ცოლი შენნაირი მონსტრი იქნება. საწყალი შენი მეუღლე!
- ჰო, შენ საწყალო, - ჩავილაპარაკე ჩემთვის, ისე რომ, მას არ გაეგონა.
- რამე თქვი? - მკითხა ეშმაკური ღიმილით, - რაღაც ამ ყურში არ მესმის.
- არა, არაფერი, - უციდველი კრავივით ავიჩეჩე მხრები, - სჯობს, რამე მაჭამო.
არდამ მაგიდიდან მოზრდილი პურის ნაჭერი აიღო და პირში ჩამტენა. ძლივს ვსუნთქავდი. პური პირიდან რომ არ გამომეღო, ალბათ დავიხრჩობოდი. როგორც ვატყობდი, არდას ჩემი გაღიზიანება და წვალება ართობდა.
სასაუზმოდ მალე დავსხედით. თავაუღებლად ვჭამდი საჭმელს, რადგან არ მინდოდა, ჩემი მწვალებლისთვის შემეხედა. ისიც განგებ მარიდებდა თვალს და ამით კიდევ უფრო მიშლიდა ნერვებს. საუზმე რომ მოვათავეთ, ვეღარ მოვითმინე და მივაძახე:
- ჰეი, შენ, არდა გიულერ! მანდ გაჩერდი! რატომ მარიდებ თვალს?
- გეხუმრები, რა გჭირს, - სმირქით აღნიშნა მან, - თუ ეგრე გწყინს, მაშინ აღარაფერსაც აღარ გეტყვი, ისე გავქრები შენი ცხოვრებიდან.
- ჩემგან რა გინდა? რატომ მომიყვანე შენს სახლში? თუ ხმას არ მცემ, რად გინდივარ?
- უსიტყვოდაც, სიტყვიერადაც, ცოცხალიც და მკვდარიც მინდიხარ და მენდომები, ლანა, - არდამ წელზე ხელი მომხვია და ცხვირი კისერზე გამიხახუნა. გაოცებისაგან ადგილზე გავშრი. ლაპარაკისა და მოქმედების უნარი ერთდროულად წამერთვა.
არდამ ჩურჩულით განაგრძო ჩემს ყურთან: - განა, არ გითხარი, რომ მიყვარდი? განა, შენთვის არ მითქვამს, რომ ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე კრიტიკულ დროს გამოჩნდი? ჰო, გითხარი, მაგრამ გოგონებმა უბრალოდ არ იცით, თუ რა დიდი სასწაულია ბოლო წუთზე გატანილი გოლი, რომელიც ტაბლოზე სიტუაციას ცვლის. მას ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს.
- გიყვარვარ? - ვკითხე მიამიტი ბავშვივით, - მე მართლა უნდა ვიცოდე, რომ არ მეთამაშები და შენი გრძნობები სუფთაა.
- როგორღა დაგიმტკიცო? მეტი როგორღა შეგიყვარო, როცა უკვე ჩემს ყოველ დღედ და ყოველ ღამედ ხარ ქცეული?! მიყვარხარ, ლანა!
ტუჩებზე მისი ტუჩების თბილი შეხება ვიგრძენი. მსიამოვნებდა მისი სიწრფელე, გამბედაობა და ასეთი მამაკაცური სინაზე, მაგრამ ოცი წამიც არ იყო გასული, რომ არდა ხელის კვირთ განზე გავწიე.
- არა, არდა, არა, - ჩავიბურტყუნე ხმადაბლა, - არ გამოვა. შენ აქ ჩემ გამო ვერ დარჩები. შენ ოჯახი გყავს და მათ სჭირდები. მე ვერ გადავიქცევი დაბრკოლებად.
- შენ გამო დარჩენა კი არა, მთელი სამყაროს დათმობაც შემიძლია. გაიგე, ლანა, რომ ამ მოკლე დროში შენც ჩემი ცხოვრების განუყოფელ ნაწილად იქეცი და მარტოს ვერ დაგტოვებ. ფრენა უკვე გაუქმებულია.
თვალებში შევხედე. მისი მომწვანო თვალებიდან თოთქოსდა სიმართლისა და გულწრფელობის შუქი გამოისჭვოდა, მაგრამ იქ, სიღრმეში, რაღაც პატარა და ამავდროულად, დამანგრეველი ძალის მქონე ნაწილაკი იმალებოდა. ნაწილაკი, რომელიც თავს ანგელოზად მოგაჩვენებს, შემდეგ კი როცა მიენდობი, ეშმაკად გადაიქცევა და კლდიდან გადაგაგდებს.
- არდა, შენ მე მატყუებ, - ვთქვი მტკიცედ, - მე შენს ტყუილებზე არ წამოვეგები. ზუსტად ვიცი, რომ მართალი ვარ.
- საიდან იცი? საიდან გაიგე, რომ ჩემი გრძნობები ნამდვილი არაა? მე ხომ მართლა მიყვარხარ, - აღშფოთებულმა ბიჭმა ხელები მხრებზე დამადო, მაგრამ ორივე ხელით ჩავებღაუჭე და ჩემგან მოვაცილებინე.
- ახლაც იტყუები. ვიცი, რომ მატყუარა ხარ, უსინდისო მატყუარა!
ალბათ იფიქრებთ, რომ ბავშვობიდან ნდობის პრობლემები მქონდა და ეს ტყუილიც ჩემი
უაზრო აკვიატება იყო, მაგრამ თუ ასე ფიქრობთ, ძალიანაც ცდებით. პირიქით, დაბადებიდან საოცარი ნიჭი დამყვა-შემიძლია გავიგო, როდის მატყუებს და როდის არა ადამიანი და არის თუ არა ამ ტყუილში რაიმე სიმართლის მარცვალი. ახლა კი როცა არდას ვუსმენდი და თვალებში ვუყურებდი, თავში ქვეცნობიერი მაძლევდა სიგნალს:
ტყუილი! არ ენდო!
ამიტომ, სწრაფად ავედი ჩემს ოთახში და კარი მაგრად მოვიკეტე.
You are reading the story above: TeenFic.Net